Sosnowiec łączy
Obszary chronione w Sosnowcu
Obszary chronione
Torfowisko Bory”.
Znajduje się ono we wschodniej części miasta, w rejonie ul. Czerpakowej i Maczkowskiej. Torfowisko wysokie to formacja roślinna zagrożona nie tylko w skali regionu, ale i w skali kraju oraz Europy. Odnotowano tu niemal pełną listę gatunków charakterystycznych, z których większość to rośliny ginące oraz objęte ochroną prawną. Spośród gatunków chronionych odnotowano tam rosiczkę okrągłolistną, długolistną i pośrednią, tłustosza, bagno zwyczajne oraz storczyki: wyblin jednolistny, listera jajowata, kruszczyk rdzawoczerwony i szerokolistny.
fot.. Żurawina błotna
„Śródleśne Łąki w Starych Maczkach.
Położone są one w Dolinie Białej Przemszy, w południowo-wschodniej części miasta. Łąki te są urozmaicone siedliskowo i gatunkowo. Spotkać tam można rośliny objęte ochroną gatunkową: kruszczyk rdzawoczerwony i błotny, buławnik czerwony, listera jajowata oraz wawrzynek wilczełyko, kalina koralowa i kruszyna pospolita. Zostały one zachowane dzięki istnieniu w tym miejscu nieuregulowanego koryta rzeki oraz nieznacznie zdegradowanego, otaczającego je lasu. Niewątpliwym walorem tego obszaru jest obecność bobra. W 2007r. wykonano „Aktualizację waloryzacji przyrodniczej miasta Sosnowca”, w której dokonano oceny stanu przyrody na obszarze miasta, uwzględniając wszelkie zmiany, jakie dokonały się w ciągu minionych lat. Przedstawionym powierzchniom przyrodniczo cennym starano się przypisać różny status, zależnie od tego czy powinny być zachowane w obecnej postaci czy też aktywnie chronione. Dwa tereny przyrodniczo cenne proponuje się objąć ochroną jako zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, których celem jest zachowanie dużej powierzchni przyrodniczo czynnej w silnie zdegradowanej i zantropogenizowanej dolinie Czarnej Przemszy dla odradzających się funkcji ekologicznych doliny w środowisku miejskim oraz regenerujących się układów biocenotycznych terenów porolnych i pogórniczych w Zagórzu.
fot. Ślady działalności bobrów
„Piaszczyste doły nad Czarną Przemszą”
Cały obszar najbliższego sąsiedztwa koryta Czarnej Przemszy należy chronić. W ten sposób jest szansa na zachowanie pozostałości przyrodniczo cennych, jak i na odbudowę przynajmniej pewnego zakresu różnorodności biologicznej istniejącej w dolinie rzecznej.
W środkowym i południowym fragmencie powierzchni na wschód od koryta rzeki rozciąga się obszar leśny na pofalowanym terenie. Siedliskowo las jest dość zróżnicowany, od siedlisk wilgotnych po suche. Zachodnią część zadrzewienia stanowi młody drzewostan z dominującą miejscami brzozą brodawkowatą, a miejscami sosną zwyczajną oraz dębem czerwonym. W runie rosną gatunki związane z murawami piaszczyskowymi, m.in. zawciąg pospolity, jasieniec piaskowy i świerzbnica polna. W obniżeniu pod skarpą usytuowaną równolegle do linii koryta rzeki znajdują się wilgotne zagłębienia miejscami wypełnione wodą i zarastające młodymi drzewami.
fot. Chroniony składnik kształtujących się lasów nad Czarną Przemszą: kruszczyk rdzawoczerwony
„Podmokłe łąki i zapadliska w Zagórzu”
Powierzchni ta jest bardzo cenna ze względu na różnorodność siedlisk, jak również ze względu na dynamikę zmian biocenotycznych. Rozległy jej teren zajmują zbiorowiska łąkowe, otaczające również stare zabudowania z niewielkimi sadami, w obrębie których można jeszcze spotkać stare odmiany drzew owocowych (stare grusze i jabłonki). Miejsca nieco wyniesione zajmują murawy ciepłolubne z zawciągiem pospolitym. Staw znajdujący się w środkowej części powierzchni jest zasilany wodami małego cieku, a z powodu zapadania się terenu stale się powiększa. W jego otoczeniu jest młody las z liczną brzozą brodawkowatą, olszą czarną i dębem szypułkowym.
Las położony na północ od stawu ma charakter boru świeżego, w którym dominują sosny zwyczajne, brzozy brodawkowate oraz dęby szypułkowe. W miejscach wilgotnych pojawiają się dorodne topole czarne oraz pojedyncze, okazałe świerki pospolite. Na krawędziach lasu napotkać można skupienia obficie owocującej maliny właściwej i jeżyny fałdowanej. Zespół ptaków lęgowych jest zróżnicowany, gdyż tworzą go gatunki siedlisk wodno-błotnych i agrocenoz.
